Ara.
• (սեռ. ի) «հայկական տոմարի վե-ցերորդ ամիսը» Զքր. ա. 7. Վանակ. տարեմ. Յայսմ.։
• Հները համարում էին Հայկ նահապե-տի որդիներից մէկի անունը։ Վանական Վրդ. Տարեմտի մէջ և Տաթև. հարց. ՉՈՈ ստուռառանում են հետևեալ ձե-վով. «Ի յունել ձեան զլերինս և զբլուրս, ասեն, արանց է այս ճանապարհ և ոչ կանանց... արի մարդոց է աւուրքս և ոչ թուլից և վատաց»։ Իսկ Տաթև. ձմ. ա. մեկնելով նոյն բառը՝ գրում է. «Առաց՝ առ ի յօրինել զայրն Աստուծռ։ զԱդամ, որ իբրև զաման բրտի այրեաւ թրծեաց սիրով հոգւոյն»։ Lagarde, Ge-sam. Abhd. 163 համարում է սեռա-ևան, ուրեմն և արմատը տո-։ Պատ-կանեան, O названiя xъ древниxъарм. мыcяцевъ, էջ 38 արմատը դնում է արա, որից հեռու է, ասում է, haurvat և պրս. [arabic word] xordād ամսանունը, բալզ նոյն է կապադովկեան երրորդ ամիսը, որ է ἀραιότατα, ἀραιοτε, αροα։ Խաչկոնց, Բիւր. 1898 թ. 4 ասուր. ալը, ելրու, լեդ. արար, այար, պալմ. այար, ասոր. hլօր ամսանունների հետ։ Յակոբեան, Բանասէր 1900, էջ 40 պրս. [arabic word] ardī bihišt «ապրիլ» ամսանունից։