Խոշտակ ետագայ. այսինքն զաւակ զաւակի. յետնորդք. թոռունք.
Չիչխէ ոք հեռացուցանել՝ ոչ եղբայր, եւ ոչ որդի, եւ ոչ իմ (կամ մի ի) խոստակդարուց։ Մի՛ ոք իշխեսցէ՝ իմ որդիք կամ եղբարք, կամ այլ խոստակդարք. (Ուռպ.։)
• չետնաբար ու հլ.) «պայ-մանաևան հողատէր, աւատառու, feudatai-re, Lehnstrager» Օրբել. հրտր. Էմ. էջ 150։ 151, 160 և 170։
• = Պհլ. xvāstakdar «ժառանգորդ». ծա-գում է xvastak բառից՝ dār «ունող, կրոռ» բառի բարդութեամբ, որով բուն նշանակում է «ունող ընչից և կալուածոց». հայը հին ձև է. պարսկերէնի մէջ պիտի ունենայինք *xvastadār, որ սակայն չէ աւանդուած։ Տե՛ս նաև խոստակ արմատը։-Հիւբշ. 161։
• ՆՀԲ, ՋԲ և ԱԲ մեկնում են «զաւակ, թոռունք, ազգականք ևն»։ Ուղիղ համե-մատութիւնը տուաւ Հիւբշ. Pers. Stud. էջ 56, 127։ Վերի իմաստը ճշտեց Մա-նանդեան, Տեղեկագիր Համալսարանի Ո 4։