ԿԱՏԱՂԵՆԱՄ

• . արմատ առանձին անգործածա-կան, որից (ի ածականակերտ վերջաւորու-թեամբ) կատաղի «մոլեգնած» Ոսկ. լհ. կա-տաղիլ Սեբեր. կատաղուն «կատաղած» (նո-րագիւտ բառ) Ադամ. 185. կատաղեցուցա-նել Եղիշ. դտ. Նոնն. կատաղենալ Անյ. հղ. իմ. կատաղած Ոսկ. մրգր. կատաղումն Ոսկ. յհ. ա. կատաղախօս Բուզ. կատաղանք Գէ. ես. կատաղաբարոյ (նոր բառ.). ունինք նաև կատաղի «նշօշ բոյսը» ԱԲ. կատաղենի «վայրի թզենի» Վեցօր. 98։

• ՆՀԲ լծ. լտ. catulus «շնիկ», թրգ quduz «կատաղած»։ Canini, Et. e'tym. 148 տանս. gátu։ Տէրվ. Նախալ. 68 հնխ. kat արմատից է հանում սանս. katth «աղմկել», յն. ϰωτίλος «շաղա-կրատ», լիթ. kat-ilin-ti «շաղփաղփել» և հյ. թերևս կատակ, կատակել, կատա-ղի։ Müller WZKM 8, 281 (ՀԱ 1894, 294) արամ. [hebrew word] qatlā, արաբ. [arabic word] ︎ qatl, ասոր. [syriac word] qatl «սպանել» արմատից փոխառեալ։ Մ. Ս. Դաւիթ-Բէկ, Յուշարձ. 397 հյ. կատու, կատակ, նգալլ. cad, cadol, արմոր. kann< kadn, հիռլ. cath «կռիւ, պատերազմ» և յն. լտ. սնս. այն ձևերը՝ որ յիշում է Տէրվ։

• ԳՒՌ.-Ջղ. կատաղել, Երև. կատաղէլ, Շմ. կատաղիլ, Ագլ. կտա՛ղիլ, Գոր. Ղրբ. կտա՛-ղէլ, Մրղ. կադըղէլ, Սլմ. Վն. կատղել, Ախց. կատղէլ, Ախց. Մկ. Ոզմ. Տփ. կատղիլ, Ալշ Մշ. կադղել, Հճ. գադղել, Ննխ. Սեբ. գադ-ղէլ, Պլ. Ռ. Սվեդ. գադղիլ, Զթ. գադղը,, Տիգ. գmդղիլ, Ասլ. գա՞ղիլ, Հմշ. գադղուշ, Չրս. գաղդիլ։ Նոր բառեր են կատղուկ, կա-տըղտիլ, կատղորիլ։