ԿԱՆԿԱՏՈՒՆԿ

• «կառափուշ, մի տեսակ փուշ». մէկ անգամ ունի Փիլ. նխ. Բ. 104 (Մոլաձիթենիք և կանկատունք և քսուկք)։ Սրա մեկնութիւնը տալիս է Լծ. փիլ. հետե-ւեալ ձևով. «կանկատունկք կառափուշն է» (ըստ ՆՀԲ, հտ. Ա. էջ 1058 ա) կամ «դժնիկ է, կամ փուշ մի որ կանկատ ասեն» (ըստ ՀԲուս. § 1301)։ Հ. Ե. Հիւրմիւզ, Վրուրի Որ-մըզդանայ Բուրաստանք, էջ 56 համարում է «cactus»։ Անստոյգ բառ։ Եթէ ուղիղ է կանկատունկ ձևը, բառի վերջին մասը ծա-նօթ տունկ բառն է, իսկ կանկ մնում է ան-ծանօթ արմատ։ Իսկ եթէ ուղիղ է ըստ ՀԲուս-Լծ. փիլ. կանկատ, ուղղականն է *կանկատն, յգ. ուղ. կանկատունք։ Հմմտ. նաև յաջորդը։