ԿՏՈՒՏ ԿՏՈՒՏՔ. Արմատ Կտտոյ. որպէս Կտտանք. չարչարանք. լլկանք, եւ մանր կտրատելն.
Կտուտ տանջանաց (նշանակէ) զանցս հռոմայեցւոցն, զորս անցուցին ընդ հրէայսն. (Երզն. մտթ.։)
Յորժամ հեռիս եմ, եւ ի տանջանս, եւ ազգի ազգի կտուտս ունիմք. (Ոսկ. ՟ա. թես.։)
Քանիսն տանջանս եւ կտուտս յանողորմից անտի կրիցեն. (Սարկ. հանգ.։)
Զբոլորովին կտուտս վիշապիցն. որպէս թէ կտցելն, խայթելն. (Իսիւք.։)
Ի հատանօղ աստուծոյ բանէն, որ մանրամասնաբար կտուտս կտտիցէ զոգի եւ զշունչ եւ մարմին. (Ոսկ. եբր.։)
Այնու առաւել զարդարի, զի զմեծամեծ կտուտսն վասն ճգանցն՝ զորս վասն ճշմարտութեան կրիցէ. (Ոսկ. ես.։)
• «տանջանք, չարչարանք» Ոսկ. ա-Ռես ես. 159 և եբր. (գործածուած է անե-զաբար). որից կտտել «չարչարել, լլկել» Յոբ. զ. 4. Ոսկ. յհ. ա. 9. Ագաթ. «նուա-գարանի վրայ ածել» Մաշտ. ջահկ. «գինին թթուելով բերանը տտպել» Վստկ. 88. կտը-տումն Ճառընտ. կտտանք Պիտ. Յհ. կթ. կտտամահ Ագաթ. նորակտուտ Խոր. չարա-կտուտ ԱԲ. վշտակտուտ Պտմ. առ լեհ. բազմակտուտ «բազմատանջ» Վրդն. լս. 58.-կալ նաև կտիտ ձևով՝ որից չարակը-տիտ Եփր. վկ. արև. 37։
• ՆՀԲ կտուց, կտուել, կտել բառերին է կցում։ Պատկ. Изcлед. էջ 15 յծ. կծիծ։ Հիւնք. կէտ բառիզ է հանում։ Scheftelowitz BВ 28, 313 սանս. kšud «ջարդել», հսլ. chudü «փոքր» բառերին ցեղակից։ Պատահաևան նմա-նութիւն ունին վրաց. ղուդուդի «կսմի-թից յառաջ եկած սևութիւն», դաղու-ղուդեբա «կծել, այլևայլ տեղեր կծո-տել», ղուդուդեբա «մարմինը կծել»։
• ԳՒՌ.-կուտտել Հմշ. «չարչարել» կուտուտ անել Ղզ. «միջից մի բան թափելու հա-մար տակից խփել», կուտուտիչ Աշտ. «ոտի թաթի ձևով երկաթէ գործիք, որով կապերտ են գործում»։