ՅՈՒՆ ՅՈՒՆՔ. cf. ՅՕՆ, յօնք։
• . անստոյգ բառ՝ որ մէկ անգամ գըտ. նում եմ որոծածուած Սեբեր. 213. «Թե-պէտև ունկն (Մաղքոսի) հատաւ, անդէն եդ. եալ սքանչելեօքն. սակայն ձեռքն յուն երախ-տաւորին ո՛չ թափեցաւ»։ Այս վկայութիւնը ունի ՆՀԲ Ճառընտրից միայն և դնում է իբր ուն «զօրութիւն, ոյժ», որ յետին ձև է և չի յարմարւում տեղին։