Արմատ բառիս Շփոթ. նոյն ընդ նմին. (լծ. եւ ծուփ)
Իսկ արեանարբու գազանացն պարտաւորեալ ի շիփս եղեալ (կամ պարտաւորեալս շիփս եղեալ), եւ այլն. (Լաստ. ՟Ի՟Ա։)
Եղեալ շփից ամբոխութեան. (Խոր. ՟Գ. 67.)
Լեալ աղմուկ շփոթի յամբոխութեանն։
• «տարակուսանք, «մօթ, շփոթու-թիւն». մէկ անգամ ունի Լաստ. իա. «Իսկ արեանարբու գազանացն պարտաւորեալ և շիփս եղեալ». ուրիշ վկայութիւն չկայ։
• = Պրս. [arabic word] šīb «ապշեալ կամ զար-մազեալ», որից կրկնութեամբ šīb-tīb ևամ īb-ū-šīb «ապշեալ և տարակուսեալ»։-Աճ.
• ՆՀԲ շիփ հասկանում է «շփոթութիւն, կռիւ, աղմուկ» և Լաստիվերտցու վկա-յութեան հետ է կցում Խոր. գ. 67 «եղեալ շփից ամբոխութեան», ուր շփից պարզ ձեռագրական սխալ է և միւս օրինակ-ներում շփոթից ձևն ունի։ Այս իմաս-տով ՆՀԲ դնում է «շիփ, արմատ բառիս շփոթ, լծ. և ծուփ»։