Your research : 1030 Results for ո

Entries' title containing ո : 10000 Results

Ագուռ

s. adj.

palm, hollow of the hand;
brick. hard.

• «բուռ, ափ». գործածուած է մէկ անգամ Եզեկ. ժ. 2 (սխալ է մեկնում Բառ. երեմ. 5 «գոգ կամ աղաբողոն», որին հետե-վելով ՀՀԲ, ՋԲ և ՓԲ աւելացնում են նաև «գոգ մարդոյ կամ հանդերձի»)։

• Աւգերեան, Չփ. և կշռ. էջ 41 համարում է պրս. [arabic word] äxar «գուռ, աւազան» բառից։ Karst, Յուշարձ. 402 ափ և գոգ բառերի հետ միասին՝ ցեղակից է դնում սումեր. agub «երկնակամար» բառին։

• ԳՒՌ.-Խտջ. աքուռ «մի բուռ իրար կցած. կիցք»։

• n հ,. «աղիւս». գործածուած է մէկ անգամ Վրք. հց. Բ. 328. «Աղիւս թրծե-ալն հրով ագուռ՝ կացցէ և ի ջրի լաւ քան ղքար»։ Նորերս Հ. Ա. Վարդանեան, ՀԱ 1910, 369 ա, դտաւ նաև մի երկրորդ վկա-յութիւն այս բառի համար. «Որպէս ագռոյ հարկանել զգլուխ նորա «(Վարք Գէորգայ. էջ 32), որ փոքրիկ սրբագրութեամբ կար-դում է ագռով։

• = պրս. ❇ agūr «աղիւս». բնիկ սե-մական է, ուստի և պարսկերէնն էլ փոխա-ռեալ մի սեմական լեզուից. հմմտ. ասուր. agurru, ասոր. [arabic word] agurā, արաբ. [arabic word] aǰur կամ [arabic word] ajūr, որից քրդ. [arabic word] aǰūr «աղիւս». պարսկերէնից են նաև վրաց. ա-գուրի «աղիւս», ագուրխանա «աղիւսի գոր-ծարան», ափխազ. անգուր, մինգր. անգու-րա, սվան. անգուրյ, թուշ. ագուր, բոլորն էլ «աղիւս» նշանակութեամբ։-Հիւբշ. 91, 510։

• ՀՀԲ և ՋԲ առնելով հին բառարանից (հմմտ. Բառ. երեմ. էջ 5 «ագուռ. հաս. տատ») մեկնում են բառս «պինդ, անբե-կանելի», ուստի չունին «աղիւս» նշա-նակութիւնը։ Առաջին անգամ Հ. Յ. Աւ-գերեան, Չփ. և կշռ. էջ 41 պրս. aguր բառի համեմատութեամբ և Հարանս Վարքի լատին թարգմանութեան բառ-դատութեամբ՝ գտաւ թէ ագուռ նշանա-կում է «աղիւս» և «պինդ, անբեկանելի» իմաստը գոյութիւն չունի։ ՆՀԲ անտեղի կերպով միացնում է երկու նշանակու-թիւններն էլ, որին հետևում են նաև ՓԲ. ԱԲ և միւսները։ Lag. Ges. Abhd. 278 յն. ἀγουρος, ἂωρος «տարաժամ» (ան-տարակոյս «պինդ, բիրտ» նշանա-կութեան համար), որ յետոյ Arm. St. էջ 166 ցանկից մերժում է։

• ԳՒՌ.-Նբ. ագուռ, Տփ. ագուր. վերջինս նշանակում է նաև «խաղաթուղթի մէջ կար-միր գոյնով քառակուսի նշանը, օրիա, ֆր. carreau, ռուս. бубнь», ճիշտ ինչպէս որ նոյնը Ղրբ. կոչւում է ք'mրփիւճ (=թրք. ker-pij «աղիւս»)։


Ագուցանեմ, ուցի

va.

to clothe, to dress;
to enchase, to set, to fit in;
to harbour, to lodge;
— կօշիկս, to put on the shoes of;
— մատանիս ումեք, to put a ring in a person's finger.


Ագուցիկ

adj.

enchased.


*Ագոմէջ

s.

the groin.


Ադամաթուզ, թզոյ, ոց

s.

banana-fig, plantain.


Ադովնա, յի

s.

Adonaï, the Lord God.


Ազազու

s. bot.

s. bot. carpesium.


Ազազուն

adj.

dry, arid, dead;
lean, slender, wasted away.


Ազատագունդ, գնդի

s. adj.

the noble corps, corps of nobles. formed, composed of nobles.


Ազատագրութիւն, ութեան

s.

libertinism, enfranchisement.


Ազատաժողով

s. adj.

s. adj. cf. Ազատագունդ.


Ազատախումբ

s. adj.

s. adj. cf. Ազատագունդ.


Ազատականութիւն, ութեան

s.

liberty;
liberality;
generosity;
nobleness.


Ազատակոյտ

s.

the nobility.


Ազատամտութիւն, ութեան

s.

free-heartedness;
liberalism.


Ազատասիրութիւն, ութեան

s.

love of liberty;
liberalism.


Ազատատոհմ, ի

s. adj.

s. adj. cf. Ազատազարմ.


Ազատատոհմիկ

adj.

cf. Ազատատոհմ.


Ազատտատոհմութիւն, ութեան

s.

noble birth, nobility of family.


Ազատեցուցանեմ, ուցի

va.

to free.


Ազատեցուցիչ, չի, չաց

adj.

cf. Ազատարար.


Ազատորդի, դւոյ

s.

free-born, son of a noble, nobleman.


Ազատորեար, երոյ

s. pl.

s. pl. the nobility, the peers.


Ազատութիւն, ութեան

s.

liberty, freedom;
exemption;
privilege;
emancipation, deliverance, enfranchisement;
nobleness;
generosity;
frankness.


Ազատուհի

s.

gentlewoman.


Ազբախումբ

adj.

very close, serried.


Ազբոց

s.

simple stick.


Ազգաբանութիւն, ութեան

s.

genealogy.


Ազգագով

adj.

admirer of his country, who praises his country.


Ազգադրուժ

adj.

cf. Ազգադաւ


Ազգադղորդ

adj.

who shakes, overthrows, upsets the nation.


Ազգաժողով

adj. s.

united by nationality;
national assembly.


Ազգախառնութիւն, ութեան

s.

relationship, consanguinity.


Ազգախռով

adj.

who agitates, disturbs the nation.


Ազգականութիւն, ութեան

s.

relationship, consanguinity, kin, cognation;
race, family;
likeness, analogy;
զօդք ազգականութեան, the ties of relationship.


Ազգականուհի, հւոյ

s.

kinswoman.


Ազգակեցոյց

adj.

who rescues, liberates his nation.


Ազգակցութիւն, ութեան

s.

consanguinity;
affinity, alliance by marriage;
analogy, likeness, resemblance.


Ազգահատութիւն, ութեան

s.

extinction of a nation, race.


Ազգանուէր

adj.

devoted to the nation;
offered by the nation.


Ազգապետութիւն, ութեան

s.

charge or office of a governor of the people.


Ազգապղծութիւն, ութեան

s.

incest.


Ազգասիրութիւն, ութեան

s.

attachment to his country or nation, patriotism.


Ազգատեցութիւն, ութեան

s.

hatred of one's nation.


Ազգատոհմ, ից

s.

family, house, generation, progeny.


Ազգովիմբ

adv.

throughout the nation, nationally.


Ազգովին

adv.

cf. Ազգովիմբ.


Ազգութիւն, ութեան

s.

nationality.


Ազդարարութիւն, ութեան

s.

advice, admonition, counsel;
warning, summons;
notice, information.


Ազդեցութիւն, ութեան

s.

notice, warning, admonition;
perception, instinct;
inspiration;
suggestion, instigation;
efficacy, force, power;
emphasis, energy.


Definitions containing the research ո : 4155 Results