Առաքել

• (եցի) «ուղարկել, ղրկել» ՍԳր. Վեցօր. Ագաթ. որից առաքիչ ՍԳր. Ագաթ. առաքեալ ՍԳր. Ագաթ. առաքելաբար Ագաթ. առաքելագործ Ագաթ. առաքելախօս Ագաթ. առաքելածանօթ Ագաթ. Կորիսն. առաքելա-կարգ Բուզ. առաքելացու «ուղարկելիք» Եզն. առաքելութիւն ՍԳր. Սեբեր. առաքելահի Ոսկ. ա. կոր. (ըստ Յուշարձան, էջ 310 ոսկե-դարեան չէ՛). երկնառաք Ոսկ. ես. առտուա-ծառաք Փիլ. Պիտ. պատուհասառաք Պիտ. ևն։

• = Կազմուած է առ մասնիկով աք «ոտք» բառից. պարզական աքել «ուղարկել» բառը կենդանի է մինչև այսօր Զեյթունի բարբառի մէջ։

• Ուղիղ մեկնեց նախ ՆՀԲ։ Տէրվ. Altarm. 66 սանս. su «ուղարկել, կանգնիլ ևն»,

• pra-su «շարժուիլ», յն. σεύω «վախեցնել». ἔσσղιϰ՝ «շտապել». հսլ. cobamu «ա-ղարկել» բառերի հետ է համեմատում, հայերէնի մէջ առա-դնելով մասնիկ, արմատը ք=sν։ Բայց այս կարծիքը թո-ղած՝ ուղիղ մեկնութիւնն է յիշում Տէրվ. Մասիս 1881 մայիս 1։ Հիւնք. պատա-րագ բառից։ Patrubany SA 1, 212 հնխ. *pro+su ձևից. հմմտ. սանս. su. sauuι «շարժման մէջ դնել»։ (Այս մեկնութիւ-նը Տէրվիշեանի առաջարկած և յետոյ, թողած մեկնութիւնն է)։ Բ. Խալաթեանց ՀԱ 1902, 399 ասուր. raku, եբր. [hebrew word] raxan «հեռանալ»։ Pedersen Հայ. դր. ւեռ. 91 կազմուած է առ նախդիրով. ք նոյն է ներ-ք-ս, ար-տաքս, բարւո-ք բառերի ք-ի հետ»