self-devotion, self-sacrifice.
cf. Անձնանուիրութիւն.
on guard, cautions;
royal guard, body-guard;
— լինել, to be cautious, to be on guard.
the commander or captain of the guard.
boastful, full of vanity;
— լինել, to be extolled.
that adores himself, interested, selfish, egoistical.
that pampers himself, dainty, delicate.
personally;
properly;
hypostatically.
to escape, to fly, to have a narrow escape, to run away.
cf. Անձնապուր.
cf. Անձնապուր.
selfish, self-interested;
guilty of egotism;
mild, courteous.
selfishness, self-love;
egotism.
that has committed suicide;
self-murderer.
suicide, self-murder.
that sells himself.
cf. Անձնիշխան.
that burns himself.
that surrenders;
addicted, subject;
determined, desperate;
— լինել, to abandon himself, to be addicted;
to surrender, to capitulate;
to refer.
ostentations, pompous, full of affectation.
to be the vital or principal to an organized body, to animate;
to vivify, to personify, to personate.
animated, alive, rational;
personal;
hypostatical.
personally;
hypostatically.
personal;
hypostatical.
cf. Անձնացուցանեմ.
to have a soul;
to be animate;
to live, to exist.
personality;
hypostasis;
person.
given to pleasure, to one's own comforts, lazy, dissipated;
selfish;
comfortable.
dissipation;
egotism, selfishness;
comfortableness;
անձնդիւրութեամբ շրջել, to live delicately.
personable, of good appearance, tall, well made, fine limbed.
cf. Անձնեայ.
free, that has freewill, independent.
freewill, choice, free agency, independence.
cf. Անցնիւր.
self-esteem, presumption.
self-denial, abnegation.
narrow passage, defile, strait, pass;
desire, wish;
— ունել, to desire, to wish.
rain;
— իջանել, to rain;
— արտասուաց, a flood of tears;
յորդ —, violent, pouring rain;
անձրեւաչափ (գործի), rain-guage.
beaten by the rain.
that brings rain, rainy.
father;
abbot;
cf. Աբբայ.
euphorbium.
cf. Աբարբի.
abba, abbot, superior;
ընդհանրական աբբայ —, abbot general;
աբբայ հայր, cf. Աբբահայր.
cf. Աբբայ.
abbatial.
abbey.
abbey, abbacy, abbotship.
Bamah, high place.
• «բարձր տեղ». գործածուած եմ գտնում միայն Եզեկ. ի. 29. Զի՞նչ է աբբա-նայդ այդ՝ յոր դուքդ մտանէք և կոչեցին զա-նուն նորա աբբանա, մինչև ցայսօր ժամա-նակի։
• = եբր. բնագրի [hebrew word] ha-bāmā, «բար-ձունո» ռառն է, որ յն. տառադարձուած է αβομα, այլ ձեռ. αββανα, որից էլ տառառ դարձուած է հայերէն ձևը։-Աճ.
• Բառ. երեմ. մեկնում է «քար՝ որոյ երկիր պագանէին, կռոց տուն, բաղանիք, ւուացման տեղ»։ Առաջին իմաստով ան-շուշտ հասկանում է եբր. [hebrew word] eben, արամ. [hebrew word] abna, ասոր. [syriac word] abnā «ժայռ, քար», որ սակայն բնագրում չը-կայ։ Նորերից բառս գիտե միայն ԱԲ՝ իբր եբրայեցերէն։
cf. Աբաս.